De langere versie

Ik ben Martijn, geboren in 1992 en opgegroeid in Leusden, waar ik nog steeds woon. Overdag ben ik Lead Engineer bij Van den Heuvel Infrastructuur voor Water & Energie en ontwerp ik wat er de grond in gaat. Daarnaast heb ik CORN@, waar ik websites bouw en AI inzet voor mensen die daar zelf niet uitkomen.

Het begint bij een jongen die overal waar hij kwam achter de computer belandde. Bij vrienden, op school, bij familie. Ik hielp toen al buren en ooms met dingen die vastliepen, zonder dat iemand erom vroeg. Er is sindsdien minder veranderd dan je zou denken.

De zaterdag gaat naar mijn eigen scherm. Ik bouw dan aan dingen die niemand besteld heeft en zoek uit hoe iets werkt zonder dat er een doel achter zit. Proberen wat wel werkt en wat niet, en dan een stap verder komen dan de vorige keer. Op dit moment is dat 3D in de browser, en deze site is daar het bewijs van.

Niemand vraagt erom, en het duurt maanden. Maar het is wel het enige waarvan ik precies weet hoe het in elkaar zit.

Ik hou van dingen die zichzelf niet uitleggen. Games als Dark Souls en Elden Ring wijzen je nergens heen en gaan ervan uit dat je zelf wel uitzoekt waar je moet zijn. Nolan legt niets een tweede keer uit. Severance laat je een heel seizoen niet weten waar het heen gaat, en beschrijft ondertussen vrij precies hoe het is om overdag iemand anders te zijn dan daarna. Zo maken ze er niet veel meer, want tegenwoordig staat er een pijl in beeld voordat je de kans hebt gehad om te verdwalen.

Verder: Fincher, Villeneuve, Tarantino en de Coens. Breaking Bad, Chernobyl, Fargo, Death Note. De game Ocarina of Time, die bijna dertig jaar oud is en nog altijd beter in elkaar zit dan het meeste dat er nu uitkomt. Mr. Bean, want daar is geen woord uitleg voor nodig en het werkt op je zesde net zo goed als nu. En de Nederlandse stand-up, waar de beste grap komt na de stilte waarin de zaal zich begint af te vragen of het nog goed komt.

Qua muziek: techno en melodic house. Een goede set houdt je veertig minuten aan het lijntje, en dat is precies waarom het klapt als het klapt. Awakenings, Dekmantel, Wildeburg, of gewoon een avond in de LOFI, The Other Side, of Shelter. Even alle shit vergeten, dansen op het ritme, niks om je druk over te maken. Daarnaast hard rock zoals Linkin Park, Muse en LEAP, en electro zoals The Prodigy.

Ik rijd ook graag. Alleen in de auto, muziek aan, koplampen op een lege weg. Dat is ook wat me in Amerika beviel: je rijdt drie uur door niets en dan staat er iets waar geen foto tegenop kan, ook de mijne niet. Woestijn en oceaan op dezelfde dag, parken in het noorden, en steden die er van bovenaf pas goed uitzien als het donker is.

Mooie praatjes? Ik laat liever mijn werk voor zich spreken. Het gaat steeds meer om de verpakking, en steeds minder om wat erin zit. Zo zit ik niet in elkaar.

Dat goed werk gezien wordt, heb ik zelf meegemaakt. In de drukkerij zag iemand dat ik meer kon dan wat ik daar deed, en ik kreeg kansen.

Daar hoort wel moeite bij. Dat mag ik zeggen, want ik was de jongen die op school niets deed. Voor een ander mag iets makkelijk zijn, dat is prima. Ik lever alleen niets op wat ik zelf niet doorgrond.

Twee mensen hebben me verder gebracht. Een collega zag iets in mij en leidde me op tot engineer. Die oud-collega is inmiddels een goede vriend. Een ander liet me zien hoe het buiten echt gaat. Ik vertrouw ze allebei honderd procent.